Παραλλαγές σε ένα θέμα

Αλλά μιλώ και για τη θλίψη από τις πληγές που άνοιξαν στο σώμα της Άνδρου αυτοί που διοικούν τον τόπο. Πληγές χαίνουσες που το μάτι βλέπει καθώς κατηφορίζει στον απολεσθέντα προϊστορικό Σχινιά και στο λαβωμένο περιβάλλον των νεολιθικών οικισμών της Ζαγοράς και του Στρόφυλα. Άξιος ο μισθός τους. Έκαναν ότι μπορούσαν για να σβήσουν τα ίχνη εκείνων που έζησαν και ταξίδεψαν πριν χιλιάδες χρόνια σε αυτό το νησί.

Μιλώ για τους ψαράδες που απλώνουν τα δίχτυα πέρα από την τοξική λάσπη και τα σκουπίδια στις ακτές της δυτικής Άνδρου. Μιλώ και για το καφέ σκούρο που ταξιδεύει ανοικτά τραβώντας προς την αρχαία Πόλη: Αυτήν που αποκαλέσαμε Παλαιόπολη. Αργά ή γρήγορα θα μετατραπεί και η αρχαία παραλία σε κομμάτι της αυθαίρετης χωματερής που οι τρόφιμοι του πρυτανείου - και του δημαρχείου – ξεφόρτωσαν αδιάφοροι στη θάλασσα.

Μιλώ για την τοπική πολιτική. Για τα «έμπειρα» στελέχη που μεταλλάχτηκαν σε ο,τιδήποτε για να παραμείνουν λίγο ακόμα καρφωμένοι στις καρέκλες μιας ημιθανούς εξουσίας. Μιλώ για αριστερούς, που έγιναν δεξιοί, εν μια νυκτί, συνεχίζοντας να κανοναρχούν από το αριστερό ψαλτήρι. Αλλά και για δεξιούς – βουλευτές και μη - που αναζήτησαν προεκλογικά τη σωτηρία των ψήφων τους στα αριστερά, συνεχίζοντας βεβαίως και τις δεξιές γονυκλισίες. «Όλοι μαζί», αυτάρεσκοι και αλαζόνες, θάβουν χρόνια τώρα, την προϊστορία και την ιστορία του νησιού στα σκουπίδια της Σταυροπέδας.

Αλλά μιλώ για εκείνους που με ανοικτή ματιά προσέρχονται ακόμα σε αυτό τον τόπο. Για εκείνους που τον αγάπησαν και επένδυσαν προσπαθώντας να δημιουργήσουν εδώ, γι’ αυτούς και τα παιδιά τους, δικές τους αφετηρίες πάνω στο νησί.

Μιλώ για την Άνδρο του μεγάλου ταξιδευτή Ανδρέα Εμπειρίκου. Και για όσους ιστιοδρομούν με τα πανιά ορθάνοικτα αρμενίζοντας κάθε βδομάδα στο απέραντο Αιγαίο. Μιλώ για εκείνους που  συνεχίζουν όρθιοι, κόντρα στο ρεύμα, αφήνοντας πίσω τον βάλτο που ζουν οι μουχλιασμένοι και αποξηραμένοι ταγοί της ντόπιας εξουσίας.

Μιλώ και για την Ιστορία της Άνδρου. Ιστορία χιλιάδων χρόνων πάνω στην οποία ασέβησαν και ασέλγησαν «όλοι μαζί» οι σημερινοί διοικούντες. Όπως φέρθηκαν αυτοί στο νησί έτσι θα φερθεί και η Ιστορία σε αυτούς.

Σημείωση: Η ιδέα από ένα ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη. Μέρες ανοιξιάτικου επιτάφιου, μέρες μνήμης και η σκέψη γυρνά στον ποιητή: Ευθυτενής και στοχαστικός. Θυμάμαι την προσφορά του σε εμάς όταν είμαστε νέοι. Και χαίρομαι που η Ιστορία, αλλά και εμείς, τον θυμόμαστε πάντα με αγάπη…