Ένα ωραίο, αλλά εγκαταλελειμμένο νησί…

Κι όμως όλα ακυρώνονται λίγα μέτρα μετά την αποβάθρα μπροστά στους πρώτους τεράστιους λόφους σκουπιδιών. Και η ακύρωση συνεχίζει στην ενδοχώρα. Στη Χώρα το σκουπιδομάνι πάει σύννεφο. Αλλά μαζί  πάνε σύννεφο και οι φωτιές. Μικρές και μεγάλες εστίες πνίγουν στον καπνό και στις διοξίνες το νησί. Σε πνίγει η κάπνα και η μυρωδιά του καμένου πλαστικού. Η διοξίνη απλώνει κι αυτή στον μικρό παράδεισο. Ο προορισμός ζωής έχει πλέον μεταβληθεί σε προορισμό αρρώστιας…

Και όμως το μάτι ξεπερνά αυτές τις θλιβερές εικόνες. Κι απλώνει πάλι στο πέλαγος. Στην Αγία Θαλασσινή. Στον Τουρλίτη. Και στη Μυρτώ, που κατά τον Ελύτη στέκει «αντικρύ του πελάγου …σαν ωραίο οκτώ ή σαν κανάτι»! Το μικρό ιστιοπλοϊκό χάνεται στην γαλάζια απεραντοσύνη αναζητώντας ανοικτά το δυνατό αέρα.

Και ο επιστροφεύς, όπως θα ανέκραζε ο Ανδρέας  Εμπειρίκος, προσπερνά πάλι τα θλιβερά στους δρόμους και κατηφορίζει στην αγορά. Και συναντάς παλιούς γνώριμους κάτω από τον πλάτανο. Και αφήνεσαι γύρω από ένα τραπεζάκι στα ωραία και στους ωραίους που προσθέτουν αξία στις ζωές μας…

Δύο εικόνες, δύο κόσμοι, στον ίδιο τόπο. Από τη μια ένας τόπος δοξαστικός. Οι άνθρωποι του χαλαροί. Και η εποχή κάπου ανάμεσα στο τέλος του φθινοπώρου και στα προεόρτια του χειμώνα. Και από την άλλη η εγκατάλειψη, η θλίψη και η αρρώστια. Τι άλλο να σχολιάσει κανείς για την πάτρια νήσο;

Δύο εικόνες, Δύο κόσμοι. Και ένας τόπος που έφτασε μέχρι εμάς αμόλυντος για να τον ζήσουμε και να τον κληροδοτήσουμε ανέπαφο στα παιδιά μας. Και κάπου εκεί να και οι πολιτικοί που εκλέξαμε στο νησί μας και οι οποίοι αποδεικνύονται και πάλι «δειλοί,  μοιραίοι και άβουλοι αντάμα»…

Έντεκα μήνες είναι η Άνδρος χωρίς χωματερή. Έντεκα μήνες και ούτε φωνή ούτε ακρόαση από τον δήμαρχο. Μια συνέλευση έκανε ο άνθρωπος στους δέκα μήνες κι αυτή για να ρωτήσει τους αγωνιώντες κατοίκους: «Πες τε μου εσείς τι να κάνω;»…

Αυτά τα νέα του Γιάννη Γλυνού. Επιπλέον και με την ευκαιρία πληροφόρησε τους κατοίκους πως αυτός είναι ένας άνθρωπος «σαν όλους τους άλλους και μαζεύει τις ελιές του»! Στο μεταξύ πριν μαζέψει τις ελιές (!) πήγε μέχρι την Ελβετία: «Για να δει πως μαζεύουν εκεί τα σκουπίδια»! Και διαπίστωσε μεγάλες διαφορές!!!

Αυτά από τον κ. Πες-τε-μου-τι-να-κάνω! Αλήθεια που πήγε και χάθηκε η προεκλογική «πρόταση ευθύνη» του; Γιατί τρέμει τόσο ο «έμπειρος» δήμαρχος τη χωροθέτηση μιας νέας χωματερής;

Δυστυχώς αυτή είναι σήμερα η Άνδρος. Και παρά το ότι η φύση και ο καιρός «έχουν στήσει χορό» γύρω της η πραγματικότητα σε κάθε στροφή μας προσγειώνει απότομα. Κάτι τέτοιο συνέβη απρόσμενα ακόμα μια φορά Κυριακή απόβραδο. Περίμενα με άλλους τέσσερις το λεωφορείο για το νυχτερινό πλοίο. Τυχαία ένας ταξιτζής μας ειδοποίησε πως δεν υπάρχει πια ανταπόκριση για το βραδινό καράβι! Έτσι, αποφάσισε ο ιδιοκτήτης του ΚΤΕΛ! Ο οποίος, θεωρητικά, τελεί υπό την εποπτεία ενός πανταχού …απόντος δημάρχου! Αλήθεια μήπως είδε κανείς πουθενά τον Γιάννη Γλυνό; Ερωτώ: Μήπως;…

Δ. Μπασαντής