Δικοί μας άνθρωποι…

Το παλαιότερο πλοίο της γραμμής μας είναι το «Πηνελόπη Α.». Παλιό αλλά αξιόπιστο. Πάει κι έρχεται επί 20ετία. Σταθερό κι ακούραστο. Με φουρτούνες και μπουνάτσες. Με κρύο, βροχή και ζέστη. Ξεκίνησε πριν χρόνια στη Μάγχη. Στη γραμμή Ντόβερ-Καλέ. Και κατέληξε στο Αιγαίο. Στη γραμμή Άνδρο-Τήνο-Μύκονο.

Πριν μερικά χρόνια γνώρισα στον καταπέλτη του τον ήρεμο Χιώτη ύπαρχο: Τον καπετάν-Αργύρη. Λίγο αργότερα γνώρισα στη γέφυρα τον κεφάτο Τηνιακό καπετάνιο του: Τον καπετάν-Κώστα. Με τον καπετάν-Κώστα βγάλαμε κάποτε ένα ταξίδι μέχρι την Άνδρο διαπληκτιζόμενοι με το λιμεναρχείο, που ζητούσε επιστροφή στη Ραφήνα και αναλυτική καταμέτρηση. Τελικά το πλοίο συνέχισε. Αλλά καταμετρούσε επιβάτες σε κάθε λιμάνι. Στην επιστροφή έμαθα πως βρέθηκε με τρεις επιβάτες λιγότερους από το θερινό πρωτόκολλο.

Έκτοτε συχνά κάνουμε παρέα με τον καπετάν-Κώστα. Κυρίως τα πρωινά όταν φρέσκος ξεκινά την κουβέντα και την τραβά σε μάκρος. Εμφανίζεται στη γέφυρα μερικά λεπτά πριν την αναχώρηση. Γελαστός. Επιθεωρεί τα πάντα αστειευόμενος.   Καμιά φορά όμως ξεκινά νωρίτερα επιθεωρώντας ακόμα και τα πρακτορεία στην ακτή. Σοβαρεύει στις μανούβρες του απόπλου. Αλλά μόλις το πλοίο βγει από το λιμάνι χαλαρώνει με ένα πείραγμα. Η συζήτηση μαζί του κυλά εύκολα από την πολιτική μέχρι τα ναυτικά. Τα ναυτικά είναι το φόρτε του. Ιστορίες από ταξίδια, μπάρκα, καιρούς, πλοία, ρότες, ρεμέτζα.

Κάπως έτσι έμαθα για τα μικρά και μεγάλα της ακτοπλοΐας. Αστεία περιστατικά, τραγικά γεγονότα, μνήμες παλιών πλοίων και παλιών καπεταναίων. Αλλά και στιγμιότυπα από το νησί του όταν νεαρός φανταζόταν τον εαυτό του πλοίαρχο.   Κάπως έτσι έμαθα για λιμάνια έρμαια του καιρού και για πορείες έρμαια της τύχης. Κι άρχισα να καταλαβαίνω καλύτερα εποχές, πλοία και πληρώματα.

Τον θυμάμαι ένα δύσκολο πρωινό στον Κάβο Ντόρο. Βοριάς. Γεμάτο 8άρι. Το «Πηνελόπη» με ανοικτά τα σταμπιλάϊζερ, ελαφρά γερμένο, έσπαγε το ένα κύμα μετά το άλλο. Ο καπετάν-Κώστας στη γέφυρα παρακολουθούσε ένα φορτηγό με κοντέινερ που σκαμπανέβαζε κόντρα στον καιρό. Κάθε φορά που η πλώρη του βούταγε στη θάλασσα αστειευόταν: «Που πας καραβάκι με τέτοιο καιρό»!  Ήταν μια νότα σταθερότητας σε ένα ανταριασμένο σύμπαν…

Μέσα από αυτές τις μικρές καθημερινές ιστορίες πλοία και πληρώματα μας έγιναν οικεία. Μέσα από μια τέτοια ιστορία γνώρισα και τον πολύπειρο καπετάν-Τζώρτζης.   Ο καπετάν-Τζώρτζης ήταν για χρόνια καπετάνιος του άλλου μακρόχρονου πλοίου της γραμμής μας: Του «Σούπερ-Φέρρυ II». Το Σούπερ-Φέρρυ μας ήρθε από τις θάλασσες της Ιαπωνίας. Και  έκτοτε δέθηκε κι αυτό μαζί μας.

Τον καπετάν-Τζώρτζη τον θυμάμαι, πριν μερικά χρόνια, ένα δύσκολο πρωινό. Είχε βγει στον καταπέλτη μόλις έδεσε το Σούπερ-Φέρυ στο Γαύριο. Είχε αψηφήσει το απαγορευτικό περνώντας χαράματα τον Κάβο Ντόρο σπάζοντας έναν πολυήμερο αποκλεισμό της Άνδρου: «Γιατί δεν ήθελε να αφήσει το νησί χωρίς προμήθειες». Ήταν ένας βαρύς Φλεβάρης. Τον περιμέναμε μερικοί τολμηροί στις 8 το πρωί για να γυρίσουμε πίσω μαζί του…

Κάθε πλοίο έχει τη δική του προσωπικότητα. Του τη δίνουν οι άνθρωποι του. Με τα χρόνια πλοία, πληρώματα και νησιά δένονται μεταξύ τους και αποκτούν μια παράξενη οικειότητα. Και με τον καιρό νοιώθουμε πια τους ανθρώπους των καραβιών σαν δικούς μας ανθρώπους…

Δ. Μπασαντής